17. Pas op voor ‘de vereniging van participanten’

Wat doet u, als u ontdekt dat u bent opgelicht?
U wordt boos en probeert verhaal te halen. Maar al snel ontdekt u, dat het niet zal meevallen. U zoekt hulp en waar vindt u betere medestanders dan andere beleggers, die net als u zijn opgelicht?

Er zijn nu 2 mogelijkheden:

1. Het blijkt heel moeilijk anderen te vinden.
De lijst van beleggers is nergens te krijgen. Alleen bij de verkoper, die u destijds de participatie(s) verkocht, zijn alle namen en adressen voorhanden, maar de kans dat u daar wordt geholpen is heel klein. Immers, als hij van tijd tot tijd wordt benaderd door een boze belegger, dan kan hij die ‘klagers’ één voor één afbekken. Ze hebben allemaal hun eigen (beperkte) kennis, ervaring en visie. Met een vlotte babbel, harde argumenten (die hoeven niet eens te kloppen) en eventueel wat dreigementen kunnen die mensen stuk voor stuk stil worden gehouden.

Het schrikbeeld van elke oplichter is een groep, die inzet en kennis bundelt om gezamenlijk tegen hem te strijden.
Zo’n groep is ook in staat de financiële middelen bijeen te brengen voor onderzoek en voor een juridische strijd. Immers, mensen die zijn opgelicht zijn hun geld kwijt en zijn dus terughoudend als het erom gaat opnieuw geld uit te geven. De oplichter daarentegen beschikt over miljoenen en kan de duurste advocaten inschakelen om zich te verdedigen.

2. Opgelucht vindt u al heel snel een vereniging van participanten.
Geduldig hoort men uw verhaal aan. Men is al hard aan het werk om alles in kaart te brengen en verwacht binnen een paar maanden resultaat.

Voor 50-100 euro wordt u lid en wacht af. Gelukkig komt het toch nog goed.
Later dan verwacht krijgt u bericht, dat het allemaal toch wat complexer blijkt en nog enkele maanden gaat duren. Maar iedereen is hard en enthousiast aan het werk en het ziet er naar uit, dat het prima in orde gaat komen.

Drie, vier jaar later heeft u een hele stapel van dit soort berichten. U heeft al een paar honderd euro betaald, maar geen enkel resultaat gezien. U krijgt langzamerhand in de gaten, dat de meest onzinnige plannen door het bestuur van de vereniging als de ultieme oplossing worden aangeprezen, maar u vindt die plannen eigenlijk helemaal niet zo goed. En u gelooft ook steeds minder in de haalbaarheid. Waarom blijven die bestuurders toch proberen?

Omdat ze betaald worden om u aan het lijntje te houden. Om het ultieme schrikbeeld (zie vorige punt) te voorkomen, richten diegenen die u hebben opgelicht zelf een ‘vereniging van participanten’ op. Ze zetten vriendjes en marionetten in het bestuur. Als er commotie ontstaat (bijv. na publiciteit) en alle beleggers op zoek zijn naar hulp, dan is die hulp onmiddellijk voorhanden. Zo’n 50-80% van de beleggers loopt blindelings in de armen van die ‘belangenbehartigers’ en sluit zich dankbaar aan.
Jaren van ‘pappen en nat houden’ volgen en ieder jaar haakt een aantal leden af, omdat ze er niet meer in geloven, omdat het te duur wordt, omdat ze liever het hele debacle willen vergeten. Tenslotte wordt de vereniging opgeheven, ‘wegens gebrek aan belangstelling’.

Door de binnenkomende contributie kost zo’n vereniging de teakaanbieder (bijna) niets. En als er wat geld bij moet, dan kan dat altijd uit de ‘pot’ van onrechtmatig verkregen geld, waarin vele miljoenen zit...

Nadat de Stichting Teak-Opstand A.W. Konijn dagvaardde, was er binnen enkele weken een vereniging opgericht. Men sprak over de ‘Groep van 9' en Konijn maakte deel uit van die groep, evenals Oscar Christian. Het doel van die groep: voorkomen dat zich beleggers aansloten bij de Stichting Teak-Opstand.
Voor Konijn is onze Stichting Teak-Opstand immers, zoals hierboven omschreven, het ultieme schrikbeeld.

Later koos men ook een naam, die -om mogelijke verwarring te bevorderen- heel veel lijkt op de naam van onze Stichting: de Vereniging Teakbestand.
Sedert het begin van 2001 houdt Teakbestand zich bezig met ‘doorstart-plannen’. “Er zijn wat dingetjes fout gelopen, maar de plantages zijn zeker het redden waard,” zo wordt beweerd. De beleggers moeten geld bijeen brengen, onderhoud organiseren, de looptijd verlengen (met 5 jaar, tot 25 jaar), zelfs de grond waarop de plantages zijn aangelegd kopen (!). Dan brengt zo’n halve hectare toch makkelijk $100.000 op. Dergelijke plannen zijn warrig, slecht onderbouwd, onduidelijk omschreven en vooral: onhaalbaar.

In het begin was de aanhang groot. Tijdens goed geregisseerde bijeenkomsten werden de plannen ‘democratisch’ goedgekeurd. Verspreid door de zaal zaten familie, vrienden en belanghebbenden, die voor een sfeer zorgden van “dit is een geweldig plan” en “nu komt alles toch nog goed”. Bij stemmingen staken ze hun hand al op voordat de vraag volledig was gesteld; zo werden tientallen nietsvermoedende beleggers (opnieuw) meegetrokken en voor de gek gehouden.

Vele jaren en diverse ‘doorbraken’ en ‘oplossingen’ later is er feitelijk nog niets gebeurd. Beleggers zijn door Teakbestand aan het lijntje gehouden. En dat gaat gewoon door, totdat er niemand meer over is.

Ondertussen heeft Konijn 2-3% (minder dan de jaarlijks ontvangen rente op spaartegoeden) van het bedrag, dat onder zijn verantwoordelijkheid spoorloos is verdwenen, uitgegeven aan advocaten en procedures.